Dyskopatia kręgosłupa to schorzenie, które dotyka coraz częściej dorosłe osoby, pracujące na siedząco. Mowa o pracownikach biur, ale także o kierowcach. Dyskopatia kręgosłupa jest związana głównie z jego zwyrodnieniami, wynikającymi z braku odpowiedniej ilości ruchu, ale także z przeciążeniami wynikającymi z nadwagi. Można wyróżnić dwie zasadnicze odmiany dyskopatii – lędźwiową i szyjną.
Dyskopatia lędźwiowa – objawy i leczenie
Podstawowym objawem dyskopatii lędźwiowej jest ból zlokalizowany w dolnej części pleców (w odcinku lędźwiowym kręgosłupa). Towarzyszy mu często mrowienie związane z uciskiem nerwowym. Oprócz tego, w bardziej zaawansowanych stadiach dyskopatii, mogą się pojawiać takie problemy, jak drętwienie i ogólne osłabienie kończyn dolnych, prowadzące do niedowładów.
Leczenie dyskopatii lędźwiowej polega na podawaniu specjalnych leków przeciwzapalnych z grupy leków niesteroidowych, a następnie, po zminimalizowaniu bólu i innych dolegliwości, na rehabilitacji kręgosłupa z wykorzystaniem szeregu ćwiczeń, a także na fizykoterapii ukierunkowanej na działanie na kręgosłup przy użyciu różnego rodzaju bodźców. Tylko w niewielkiej ilości przypadków tego typu metody leczenie dyskopatii lędźwiowej nie są skuteczne,
W takich sytuacjach korzysta się z zabiegu chirurgicznego, podczas którego usuwa się krążek międzykręgowy, wywołujący ucisk na nerw. Jest to jednak mocno inwazyjna metoda leczenia dyskopatii. W bardzo zaawansowanych przypadkach korzysta się w jej toku ze specjalistycznych narzędzi chirurgicznych. Mowa jest tutaj zatem o leczeniu mikrochirurgicznym.
Dyskopatia szyjna – objawy i leczenie
Głównym objawem dyskopatii szyjnej jest silny ból zlokalizowany w karku, ale często także w potylicy. Bardzo częstym zjawiskiem jest promieniowanie tego bólu do kończyn górnych i barku. Wśród innych objawów zaawansowanej już formy dyskopatii wyróżnia się drętwienie oraz ograniczenie czucia kończyn górnych, czego konsekwencją jest osłabienie siły mięśni, a także ruchów dłoni i całych rąk. Osoba z zaawansowaną dyskopatią szyjną, w przypadku takich objawów nie może więc funkcjonować normalnie i jak najszybciej musi się udać do lekarza, który wdroży odpowiednią dla przypadku formę leczenia. (więcej: http://bolkregoslupa.net.pl/dyskopatia-szyjna/)
Leczenie dyskopatii szyjnej na samym początku polega na stosowaniu różnego rodzaju środków leczenia farmakologicznego. Korzysta się wówczas głównie z leków przeciwbólowych, przeciwzapalnych, a także takich, które prowadzą do rozluźnienia mięśni, dzięki czemu możliwe jest zminimalizowanie lub nawet zlikwidowanie ucisku krążka międzykręgowego na nerwy.
Dopiero gdy takie metody nie skutkują, lekarz zleca wykonanie zabiegu częściowego lub całkowitego usunięcia krążka międzykręgowego, który powoduje ucisk na nerwy. W tym drugim przypadku wszczepiany jest jego sztuczny zamiennik. Po interwencji chirurgicznej konieczne jest noszenie przez około 1,5 miesiąca specjalnego kołnierza ortopedycznego, który w odpowiedni sposób zabezpieczy kości kręgosłupa szyjnego tak, by mogły się one właściwie ułożyć.
Leczenie dyskopatii powinno być oparte przede wszystkim na lekach przeciwzapalnych, a nie przeciwbólowych. Niestety, u nas często się nawet lekarzom wydaje, że one są jedne z drugimi, a wcale tak nie jest. Nie każdy lek przeciwbólowy ma działanie przeciwzapalne.
Leki przeciwzapalne na dyskopatię to też tylko półśrodki. Lepiej iść do porządnego lekarza, który zajmie się przyczynami a nie skutkami dyskopatii. Przecież nie ma żadnego sensu leczyć „przeczekaniem” a właśnie to są leki przeciwzapalne, nic więcej.